บทที่ 1701 กลับถึงฉางอาน ไร้ฝ่าบาทและไท่ซ่างหวงคอยกดหัวไว้ หึๆ…

พอได้ยินว่าทั้งไท่ซ่างหวงและฝ่าบาท สองผู้ยิ่งใหญ่ล้วนพยักหน้ายินยอมแล้ว แม่ทัพใหญ่ไฉจะทำอะไรได้อีกเล่า ได้แต่ฝืนยิ้มพลางพยักหน้าตาม แล้วเอียงศีรษะส่งสัญญาณให้หลางเจี้ยงหลิว

แน่นอนว่าหลางเจี้ยงหลิวไม่กล้าชักช้า รีบร่วมมือกับเหล่าทหารเปิดประตูด่านค่าย จากนั้นก็ยืนส่งกลุ่มคนหนุ่มสาวที่ยิ้มจนแก้มแทบปริพากันพุ่งพรวดออกไปนอกค่าย

ไฉเส้ามองส่งขบวนจับตัวอ่อนจักจั่นที่ค่อยๆ กลืนหายเข้าไปในความมืดมิด เหลือเพียงแสงคบเพลิงที่สั่นไหวยามราตรีอันมืดมิด อดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจยาวออกมา