บทที่ 1703 มิน่าล่ะองค์รัชทายาทถึงชอบจัดการเด็กๆ อยู่บ่อยครั้ง

“…” พระชายากับอู่เม่ยเหนียงถึงกับหน้ามืดไปพร้อมกัน ทั้งสองต่างสูดหายใจเข้าลึกอย่างมิได้นัดหมาย

พระชายาซูซื่อเหลือบมองท้องฟ้านอกหน้าต่าง แล้วหันไปมองเทียนไขที่มอดไหม้ไปเกินครึ่ง พลางส่ายหน้าอย่างหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก

“รู้แล้ว เจ้าออกไปเถอะ จำไว้ หากมีคนถาม ให้บอกแค่ว่าองค์รัชทายาท คุณชายสามเฉิง และท่านจานซื่ออวี๋มีข้อราชการสำคัญต้องหารือ เข้าใจหรือไม่”