บทที่ 1748 ไม่ใช่เรื่องความลับราชวงศ์ที่คนเป็นขุนนางจะมาวิพากษ์วิจารณ์พล่ามเพ้อได้เป็นอันขาด

พออวี๋จื้อหนิงได้ยินคำนี้ ก็นึกถึงตอนที่องค์รัชทายาทรับการผ่าตัดรักษาพระบาทคราวนั้น ต้องนอนทรมานปานตายอยู่นานสองนาน จนเนื้อตัวแทบจะเน่าส่งกลิ่นเหม็นหึ่ง

เขาอดไม่ได้ที่จะขนลุกซู่ จึงพยักหน้าเห็นพ้องอย่างยิ่ง “เช่นนั้นก็ตกลง รบกวนเจ้าแล้ว”

“เรื่องเล็กน้อยน่า ในเมื่อท่านตกลง เช่นนั้นก็ค้างท่านั้นไว้ก่อน ข้าจะวัดขนาดให้ เดี๋ยวจะได้สั่งให้คนไปทำทันที”