บทที่ 1750 โชคดีที่เราให้เจ้าสามเฉิงไปฉางอาน

เว่ยอ๋องหลี่ไท่พลันเงยหน้าขึ้น พยายามเบิ่งตาหยีคู่นั้นให้กว้างที่สุด มองดูแผ่นหลังที่ดูอ้างว้างเดียวดายของเสด็จพ่อ

"เสด็จพ่อ ลูกไม่รู้เรื่องจริงๆ พ่ะย่ะค่ะ เป็นเสด็จพ่อที่เอ่ยถึงฉางอานขึ้นมาก่อน ลูกถึงได้…"

"ถึงได้อะไร? ถึงได้ใจคอไม่ดี แข้งขาอ่อนปวกเปียกจนทรุดลงไปคุกเข่าใช่หรือไม่?"