บทที่ 1801 พวกผู้ชายถึกๆ กลับคิดจะไปร้องเพลงในงานเลี้ยงไหว้พระจันทร์เนี่ยนะ

ต่อให้พวกผู้ตรวจการจะใจกล้าบ้าบิ่นเพียงใด ก็ไม่กล้าล่วงเกินเหล่าขุนนางบู๊คนสำคัญที่พากันเทียวเข้าเทียวออกจวนหลูกั๋วกงอย่างโจ่งแจ้งกลางท้องพระโรงอยู่ดี

เรื่องนี้ทำให้หลี่ซื่อหมินอดนึกสงสัยไม่ได้เช่นกัน เพราะงานเลี้ยงในบ้านสกุลเฉิงที่มักทำให้แขก ‘มีขาไปแต่ไม่มีขากลับ’ นั้น ขึ้นชื่อลือชาเรื่องความน่าสะพรึงกลัวในแวดวงขุนนางต้าถังเป็นที่สุด

แม้ว่าขุนนางฝ่ายบู๊พวกนั้นจะทนความตะกละต่ออาหารเลิศรสของบ้านสกุลเฉิงไม่ไหว จนต้องเดินตัวตรงเข้าไปแล้วนอนหามออกมาอยู่บ่อยๆ