บทที่ 1809 หม่อมฉันรู้สึกว่า… รู้สึกว่าน่าจะจวนคลอดแล้วเพคะ…

พอกลับเข้ามาในตำหนักเฉิงเอิน แม้อากาศจะเริ่มเย็นลงแล้ว ทว่าการเดินถึงสามพันก้าวก็ทำให้พระชายาซูซื่อเหนื่อยจนสองข้างแก้มผุดเหงื่อซึม

“เหนื่อยแย่เลยนะ มา ข้าเช็ดให้…” หลี่เฉิงเฉียนคว้าผ้าแพรขึ้นมาช่วยซับเหงื่อให้ซูซื่อผู้นั่งอยู่ข้างกายด้วยความสงสารและทะนุถนอม

“ท่านพี่ หม่อมฉันเช็ดเองดีกว่าเพคะ…” ซูซื่อเหลือบมองอาอูกับอู่เม่ยเหนียงที่ยืนอยู่ไม่ไกลแล้วอดเขินอายไม่ได้ จึงเอ่ยเสียงเบา