บทที่ 185 เรื่องสั้นเรื่องแรกชื่อว่าสีซอให้ควายฟัง

เมื่อเดินเข้ามาใกล้ หลี่ยวนก็กวาดตามองเฉิงชู่ปี้ที่ยืนทำหน้าซังกะตาย พลางฝืนยิ้มแห้งๆ จนเกือบจะหลุดขำออกมา

แต่พริบตาก็คิดได้ว่า เหตุใดตนต้องมาทำหน้ายิ้มแย้มให้เจ้าเด็กนี่ด้วยเล่า ซื่อจื่อเดี๋ยวนี้เอะอะก็งอแงจะมาเล่นที่นี่ทั้งวัน มันใช้ได้ที่ไหนกัน?

เขาก้มมองหลานสาวตัวน้อยแสนกตัญญูที่กระโดดขึ้นไปนั่งบนตั่งไม้อย่างเบิกบาน แล้วยื่นมือน้อยๆ ตบลงบนตั่ง กวักมือเรียกให้ตนไปนอน