บทที่ 1864 อันที่จริงนี่ก็ไม่ใช่ความชอบของข้ากับท่านอ๋องอู๋เพียงฝ่ายเดียว

หากภัยหิมะในปีนี้ไม่ได้สร้างความเสียหายรุนแรง และไม่ส่งผลกระทบต่อการเพาะปลูกในฤดูใบไม้ผลิของปีหน้ามากนัก ก็ยังพอทำเนา

ที่น่ากลัวคือ ตอนที่ตนนำขุนนางฝ่ายบุ๋นบู๊รวมถึงกองทัพนับแสนมุ่งหน้ากลับฉางอานอย่างกระหยิ่มใจ

ยังไม่ทันที่ก้นจะอุ่นดี สารพัดภัยพิบัติก็ประดังประเดเข้ามาอีก เสบียงในแถบกวนจงไม่พอใช้จนต้องวิ่งรอกกลับมายังลั่วหยางราวกับเล่นวิ่งผลัด