บทที่ 187 ควรจะสงสารเจ้าสามตระกูลเฉิงผู้โชคร้ายคนนั้นสักหน่อยดีหรือไม่

"พรืด…" ฮองเฮาจั่งซุนรีบยกมือปิดหน้า ก้าวยาวๆ ตรงดิ่งไปยังตำหนักในทันที เพียงแต่ฝีเท้านั้นดูเร่งรีบและลนลานชอบกล

หลี่ยวนเบิกตากว้างเท่าไข่ห่าน สีหน้าบิดเบี้ยว ราวกับลืมไปแล้วว่าต้องหายใจอย่างไร

หลี่ซื่อหมินพยายามอย่างยิ่งที่จะควบคุมตัวเอง ทว่ากลั้นอยู่ได้ไม่นานสุดท้ายก็ทนไม่ไหว ระเบิดเสียงหัวเราะลั่นออกมา