บทที่ 1877 สมกับเป็นขุนนางคู่ใจที่ฝ่าบาททรงไว้วางพระทัย ช่างยอดเยี่ยมเสียจริง

"ความเห็นของท่านจานซื่อยวี่ ตรงใจข้ายิ่งนัก…" หลี่เต้าจงได้ยินดังนั้น แววความยินดีก็วูบผ่านนัยน์ตาโดยไม่อาจปิดมิด

แม้เขาจะคิดเช่นเดียวกัน ทว่าในใจกลับยังไม่แน่ชัดนัก ด้วยความห่วงใยย่อมทำให้จิตใจสับสน เกรงว่าอคติส่วนตนจะส่งผลต่อการวินิจฉัย

หม่าโจวลูบเครายาวอย่างสุขุมรอบคอบ สองตาที่หรี่ลงเปล่งประกายคมปลาบ