บทที่ 1880 แม้เป็นตัวอันธพาลใหญ่แห่งราชสำนัก ก็จนปัญญาจะกอบกู้สถานการณ์

ฮองเฮาจั่งซุนเสด็จมาถึงตำหนักเหวินเฉิง ทอดพระเนตรเห็นเอ้อร์หลางของพระนางนั่งถอนหายใจยาวด้วยสีหน้ากลัดกลุ้ม

จึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปลอบเบาๆ "เอ้อร์หลาง เรื่องนี้ไม่มีทางเลือกอื่นจริงๆ หากไม่กดดันเซวียเหยียนถัวไว้แต่เนิ่นๆ เกรงว่าวันหน้าเมื่อมันตั้งตัวได้ จะกลายเป็นทูเจวี๋ยตะวันออกอีกกลุ่มหนึ่ง"

"นั่นสิ แต่สิ่งที่ทำให้ข้าหนักใจไม่ใช่เซวียเหยียนถัว หากแต่เป็นทางทูโปต่างหาก" หลี่ซื่อหมินทอดถอนใจยาวพลางนวดหว่างคิ้ว