บทที่ 1902 ทางที่พี่ชู่ปี้ก้าวผ่าน ผู้อื่นย่อมไร้หนทางให้เดิน

หลี่เค่ออ้าปากค้าง มองพี่ชู่ปี้ที่เดินสวนเข้ามา จากนั้นก็เหลือบไปมองชินหลิงที่นั่งแปะอยู่ตรงนั้นด้วยสีหน้าเหมือนคนวิญญาณหลุดออกจากร่าง

ขาทั้งสองข้างของหลี่เค่ออ่อนยวบ เกือบจะทรุดลงไปกุมท้องหัวเราะกลิ้งอยู่กับพื้น

สมกับเป็นพี่ชู่ปี้จริงๆ ไม่เคยเดินตามทางที่คนปกติเขาเดินกันเลยให้ตายสิ… ไม่สิ ต้องบอกว่าทางไหนที่พี่ชู่ปี้เดินผ่าน คนอื่นจะไม่มีทางให้เดินอีกต่อไปต่างหาก