บทที่ 1912 หากทั้งสองท่านไม่รังเกียจ เปิ่นหวังขออาสาเป็นผู้นำทางให้เอง

พอได้ยินคำนี้ เซวียว่านจวินถึงค่อยโล่งอกขึ้นมาบ้าง เมื่อคิดดูแล้วเจ้าเด็กนี่ก็ถือเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตตนอยู่เหมือนกัน

ตอนนี้ตนก็หายโกรธแล้ว ไม่มีความจำเป็นต้องทำเรื่องเนรคุณเพียงเพราะเรื่องขี้ปะติ๋วพรรค์นี้ อีกอย่าง คนตระกูลเฉิงที่ทั้งตัวหนาหน้าด้านพวกนั้นรับมือยากเกินไป

ช่างเถอะๆ… ต่อให้สกุลเซวียจะมีขุนศึกเก่งกล้ามากมายเพียงใด ก็ไม่อยากไปตอแยกับฝูงตัวปัญหาพวกนี้หรอก