บทที่ 1942 ทางเลือกที่เหลืออยู่ของลู่ตงจ้านคงมีไม่มากนัก

หลี่ซื่อหมินสูดหายใจเข้าลึกจนหนาวเหน็บ สมองมึนงงไปชั่วขณะ “เจ้าสามเฉิงเสนอขึ้นมา แล้วพวกเขาก็วิ่งโร่ไปชิงตัวคนถึงเรือนรับรองของคณะทูตทูฟานจริงๆ รึ”

เมื่อเห็นหลี่เต๋อพยักหน้ารับอย่างซื่อตรง หลี่ซื่อหมินก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาทันที นี่มันก่อเรื่องบ้าบออะไรกันวะเนี่ย

ฮองเฮาจั่งซุนที่อยู่ด้านข้างยกมือขึ้นกุมหน้าผากเบาๆ ก็จริงอย่างที่คิด ตอนที่ยังไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ เจ้าตัวดีก็ทำให้คนกระสับกระส่าย