บทที่ 1957 สุราอาหารมียาพิษ นี่ นี่มันร้านโจร!!

เพียงชั่วพริบตาเดียว ทั้งหนาวทั้งหิวอย่างชื่อเหรินก็น้ำลายสอ เมื่อได้กลิ่นหอมของอาหารเลิศรสที่หาได้ยากยิ่งเช่นนี้

พอได้ยินเสียงคนข้างในเคี้ยวกลืนอย่างเอร็ดอร่อยพลางเอ่ยปากชมไม่ขาดสาย ตาของชื่อเหรินก็แดงก่ำด้วยความอิจฉา พวกเจ้ากินดื่มกันสำราญใจ แต่ข้าต้องมายืนทนหนาว ซดลมอยู่ตรงนี้เนี่ยนะ?

ชื่อเหรินที่เริ่มหงุดหงิดจึงอดตะโกนไม่ได้ "เฮ้ย ใครก็ได้ เจียชั่ว รีบเข้าไปข้างในหาของร้อนๆ ออกมาหน่อยซิ"