บทที่ 1965 หากฝ่าบาททรงอนุญาต กระหม่อมยินดีเป็นทหารหน้าม้าให้ฝ่าบาท

ลู่ตงจ้านมองแผ่นหลังอันซูบผอมของซางปู้จ๋า แล้วปรายตามองสองทหารเถื่อนแห่งทูฟานแวบหนึ่ง

เขาทอดถอนใจยาวอย่างสะท้อนใจยิ่ง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่มีเพียงตนกับซางปู้จ๋าเท่านั้นที่ได้ยิน

"อันที่จริง ตอนที่พี่ใหญ่คนนี้เดินเข้ามาในห้อง ข้ายังคงลังเลอยู่ ทว่าตอนนี้ ข้ากระจ่างแล้วว่าควรทำเช่นไร"