บทที่ 1970 หิ้วถังสีไปเขียนบนประตูวังว่าติดหนี้ต้องจ่ายเงิน ย่อมชอบธรรมตามหลักฟ้าดิน

“ได้เพคะ!” หลี่หมิงต๋าพยักหน้าหงึกๆ ดวงตาสุกใสหรี่โค้ง ยิ้มให้ชายชราผู้มีความคิดพิสดารผู้นี้ “เสด็จปู่ดีกับหมิงต๋าที่สุดเลย”

“ฮ่าๆ! มันต้องอย่างนั้นสิ เอาตามนี้เลย เอ้อร์หลาง ทำไมเจ้าไม่พูดอะไรบ้างล่ะ?”

หลี่ซื่อหมินที่หนังตากระตุกยิกๆ ลูบหน้าตัวเองแรงๆ หนึ่งที ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึกแล้วตอบ