บทที่ 1997 ไม่ให้ความเคารพต่อฮ่องเต้แห่งต้าถัง ดังนั้น อืม… ปรับเบี้ยหวัด

ตลอดทั้งคืนจนล่วงเข้าสู่ยามจื่อ ภายในจวนหลูกั๋วกงก็ยังมีเสียงร้องรำทำเพลงและเสียงหัวเราะเฮฮาดังขึ้นระลอกแล้วระลอกเล่า

กระทั่งท้องฟ้าเริ่มสว่างรำไร แม่ทัพเฉิงถึงได้ก้าวเท้าที่ดูหนักอึ้งเล็กน้อย เดินมายืนอยู่หน้าประตูจวนด้วยรอยยิ้มปลาบปลื้มใจเต็มใบหน้า

เมื่อมองดูยอดขุนพลแห่งต้าถังแต่ละคน ล้วนแต่นอนระเกะระกะอยู่บนแผ่นกระดานประตู เนื้อตัวอ่อนปวกเปียก ไร้ซึ่งความสง่าผ่าเผยและไอสังหารอย่างในยามปกติโดยสิ้นเชิง