บทที่ 2020 ลุ่นเคอเอ่อร์ที่ในที่สุดก็เดาพระทัยขององค์ราชาผู้เป็นหลานออก

ลุ่นเคอเอ่อร์เห็นสายตาที่ทอดมาเชิงถามไถ่ของหลานชายผู้เป็นกษัตริย์ ก็อดรู้สึกปวดไข่ขึ้นมาไม่ได้

นี่จะเอาอะไรกันแน่เนี่ย แม่งเอ๊ย ข้าไม่คุมทัพจับศึกมาตั้งกี่ปี แกล้งทำตัวสงบเสงี่ยมเจียมตนมาตั้งนานแล้วไม่ใช่รึไง

เจ้าเป็นบ้าอะไร ถึงต้องมาเซ้าซี้ถามคนแก่อย่างข้าด้วย