บทที่ 205 ดั่งมีดเล่มหนึ่ง แทงใจจนเจ็บแปลบ

เสียงถอนหายใจยาวดังขึ้นแผ่วเบา บ่าวรับใช้จวนหนิวผู้นั้นฝืนยิ้มแห้งออกมา

"ยังเหมือนเดิมขอรับ นายท่านกับฮูหยินเกลี้ยกล่อมตั้งหลายหนก็ไม่ได้ผลเลยแม้แต่น้อย ไม่ยอมก้าวเท้าออกจากประตูจวนเลยสักก้าว"

ระหว่างที่พูดคุยกันอยู่นั้น ก็เห็นท่านลุงหนิว หนิวจิ้นต๋าผู้คุ้นเคยกำลังสาวเท้าเดินปรี่เข้ามาด้วยสีหน้าประหลาดใจแกมยินดี