บทที่ 2067 คำอ้อนวอนอย่างน่าเวทนาของพวกเจ้าก่อนหน้านี้ ได้ทำให้ข้าเฉิงผู้นี้สะเทือนใจแล้ว…

“องค์ชายตรัสได้มีเหตุผลยิ่ง…” เยิ่นหย่าเซี่ยงที่ถูกชักนำจนเสียนิสัยไปแล้วก็อดหัวเราะหึๆ ออกมาไม่ได้เช่นกัน

เขาหันไปกวาดตามองเหล่าเชลยศึกที่ถูกขังอยู่ในกรง ยามนี้เจ้าพวกตัวซวยเหล่านี้แต่ละคนดูต่างไปจากสภาพคอตกสิ้นหวังในตอนแรกอยู่บ้าง

คงเพราะถูกเหล่าทหารม้าเจี้ยวล่าวพวกนั้นคุยโวข่มขวัญล้างสมองเสียจนในหัวน่าจะเหลือเพียงความคิดเดียว