บทที่ 2072 ความทะเยอทะยานของเจียชั่วคุรุผู้อุทิศกายใจให้นิกายเปิ่นโป

บนเส้นขอบฟ้าทางทิศตะวันตก ฝุ่นควันตลบอบอวล นอกจากเสียงฝีเท้าของม้าศึกที่ดังสนั่นหวั่นไหวแล้ว ระหว่างฟ้าดินก็ไร้ซึ่งสรรพเสียงอื่นใดอีก

เส้นขอบฟ้าค่อยๆ ถูกเกลียวคลื่นสีดำกลืนกิน ธงทิวเริ่มโบกสะบัดไปตามแรงลม ทั้งธงสีเลือดปักอักษร 'ถัง' นับไม่ถ้วน รวมถึงธงประจำกองสารพัดสีต่างพากันพลิ้วไสว ราวกับมีใครบางคนแถวหน้าสุดทำสัญญาณมือ จากนั้นคลื่นสีดำทะมึนที่พุ่งตรงเข้ามาก็พลันส่งเสียงโห่ร้องดังกึกก้องราวภูเขาถล่มและมหาสมุทรคลั่ง "ต้าถังจงเจริญ! จงเจริญ! หมื่นชัยชนะ!"

แม้มีกำลังพลเพียงสองพันเศษ ทว่าเสียงกู่ร้องก้องกังวานนั้นกลับสะเทือนเลื่อนลั่นจนฟ้าดินแทบเปลี่ยนสี ทำเอาเหล่าทหารและชาวเมืองเถี่ยเฉียวขวัญหนีดีฝ่อไปตามๆ กัน