บทที่ 209 ผู้ที่ทูลเสนอฝ่าบาทให้แต่งตั้งหมอหลวงหญิง ก็คือข้าคนนี้นี่เอง

พอออกจากจวนหนิว ควบม้ามาจนเกือบถึงปากตรอกแล้ว ท่านลุงหนิวยังคงยืนอยู่หน้าประตูจวน เหม่อมองตามมาทางนี้ไม่วางตา

"เฮ้อ ท่านพ่อ ข้าว่าท่านลุงหนิวนี่ก็น่าสงสารจริงๆ นะขอรับ"

นึกไม่ถึงว่าพี่รองก็เป็นคนอ่อนไหวกับเขาเหมือนกัน ถึงกับเอ่ยคำพูดเปี่ยมความเห็นอกเห็นใจเช่นนี้ออกมาได้