บทที่ 2103 สมกับเป็นซันโปที่วันๆ มักคิดว่ามีแต่ราษฎรชั่วคิดปองร้ายเปิ่นหวัง

ใบหน้าของตูหยวนส่วยหนานคาั่วปู้พลันแดงก่ำจนคล้ำ ดวงตาเบิกกว้างปานระฆังทองเหลือง รูจมูกแทบจะพ่นสะเก็ดไฟออกมา

สองตาจ้องเขม็งไปยังเจ้าสารเลวฉยงโปปังเซ่ออย่างดุร้าย ทว่าฉยงโปปังเซ่อหรือจะกลัวเจ้าคนไร้สมองผู้นี้

ไอ้แม่ทัพหยาบกระด้างหัวทื่อ บังอาจคิดมาแย่งชิงความชอบกับตนผู้เปี่ยมสติปัญญาและคารมล้ำเลิศ ฉยงโปปังเซ่อย่อมไม่ยอมอยู่แล้ว