บทที่ 2130 อาตมาก็คิดว่าความคิดของธรรมราชาเฉิงถูกต้องแล้ว

"???" หลงจู๊ใหญ่หนีหม่าหันขวับกลับมาด้วยสีหน้าดำคล้ำ ทว่าเฉิงฟากลับยังคงตีหน้าตาย พูดจาฉอดๆ อย่างมีหลักการไม่หยุด

"มองข้าทำไมเล่าท่านหลงจู๊ใหญ่หนีหม่า ท่านกล้าสาบานหรือไม่ว่าตัวเองวิ่งเร็วปานม้า หรือมีร่างกายกำยำล่ำสันดั่งพญาช้างสารน่ะ?"

หนีหม่าแทบคลั่ง เส้นเลือดบนคอขึ้นเป็นปื้น หน้าดำหน้าแดงแผดเสียงออกมา "นั่นมันตำนาน! ตำนานเข้าใจไหมเล่า?!"