บทที่ 2134 ไม่ใช่สิ่งที่ข้ามั่วซั่วกุขึ้นมาเสียหน่อยเข้าใจไหม

ชางยางปั้งตี๋ซาบซึ้งจนขอบตาแดงก่ำ ก้มกราบอย่างนอบน้อมเพื่อแสดงความสำนึกในบุญคุณต่อคุรุผู้นี้

ในเวลานั้นเอง สุ้มเสียงสวดคัมภีร์ที่แว่วเข้าหูฟังดูประดุจเสียงสวรรค์… อ่า ไม่สิ ยิ่งฟังก็ยิ่งชวนให้มึนตึ้บขึ้นเรื่อยๆ

ครั้นพอจับใจความเนื้อหาของคัมภีร์ที่ลอยเข้าหูได้อย่างถี่ถ้วน ชางยางปั้งตี๋ก็หน้าเหวอไปในทันที สมองสับสนปนเปไปหมด