บทที่ 215 เขาไม่ใช่บุรุษของข้า แต่เป็นคนดีต่างหาก!

อู่เม่ยไม่เคยนึกฝันเลยว่า การที่นางตัดสินใจเข้าวังมาเป็นสตรีฝึกหัดแพทย์นั้น ประการแรกก็เพื่อตัดไฟแต่ต้นลมจากซื่อจื่อของซวินกั๋วกง ประการที่สองคือการได้เป็นสตรีฝึกหัดแพทย์จะเปิดโอกาสให้นางได้พบกับคุณชายสามเฉิง

ทว่าสุดท้าย ถึงนางจะผ่านการทดสอบมาได้หลายด่าน แต่กลับถูกพระสนมอิ๋นเรียกตัวไปเสียก่อน นางจึงกลายเป็นเพียงนางกำนัลชั้นผู้น้อยในตำหนักสูจิ่ง แม้ในใจจะหมื่นแสนไม่ยินยอม แต่พระสนมอิ๋นเป็นถึงหนึ่งในสี่พระสนมเอกของฝ่าบาท นางเป็นเพียงนางกำนัลตัวเล็กๆ ที่เพิ่งเข้าวัง ไร้ที่พึ่งพิง สิ่งที่ทำได้จึงมีเพียงก้มหน้าก้มตาทำตามคำสั่งเท่านั้น

ผลลัพธ์เช่นนี้ทำให้อู่เม่ยทั้งหวาดกลัวและกังวล ความหวังเพียงน้อยนิดที่มีอยู่เดิมพลันมอดดับไป ราวกับว่าชาตินี้ตัวนางคงต้องติดอยู่ในวังหลวงแห่งนี้ ใช้ชีวิตอย่างทุกข์ระทมไปชั่วชีวิต