บทที่ 2184 ข้ากำลังคุยโวโอ้อวดอยู่แท้ๆ ไม่ได้เขียนงานสารคดีสักหน่อย

ช่วยไม่ได้จริงๆ ไอ้ใบรับรองฐานะใบที่สองนี้ ตอนแรกเฉิงชู่ปี้ไม่ได้อยากจะได้เลยสักนิด เพราะอย่างไรเสียตนก็เป็นแค่นักบวชกำมะลอเท่านั้น

แต่ปัญหาก็คือ หลี่หมีเซี่ย องค์ราชาแห่งเซี่ยงสยงผู้สูญเสียมือทั้งสองข้างไปแล้ว ดันร้องห่มร้องไห้บังคับให้คุณชายสามเฉิงรับน้ำใจนี้ไว้ให้ได้

เมื่อจนปัญญา เฉิงชู่ปี้จึงได้แต่ฝืนใจยอมรับมา แต่อย่างน้อยความรู้สึกตอนที่องค์ราชาแห่งเซี่ยงสยงนำขบวนเหล่าขุนนางก้มกราบคารวะตนนั้น มันก็สะใจและฟินอยู่ไม่น้อย