บทที่ 2209 ลูกเขยกรำศึกมานานปี กายใจเหนื่อยล้าเหลือทน คิดอยากปลดเกราะคืนสู่…อะไรนั่น

ฮองเฮาจั่งซุนที่กำลังจะลุกขึ้นอย่างลังเล ครั้นได้ยินสามีร้องสั่งให้หยุด ในที่สุดก็แอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ช่างเถอะ อย่างไรเสียลูกเขยทั้งสองคนรวมถึงเจ้าเก้อร์เอ๋อร์ก็อยู่ที่นี่ หากตนผละหนีไปดื้อๆ ก็ดูไม่สมควรจริงๆ

หลี่ซื่อหมินลูบเครายาว พยักหน้าให้ฟางจวิ้นอย่างพึงพอใจ