บทที่ 221 อย่างน้อยแม่นางห้าก็หน้าตาสะสวยน่ารักมิใช่หรือ

เฉิงชู่ปี้ยืนมองสองแม่ลูกกอดคอร้องไห้อยู่ห่างๆ ยิ่งเห็นใบไม้ร่วงโปรยปรายลงมาประกอบฉากแบบนี้… อืม มันชวนให้รู้สึกหดหู่พิกล ไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไร เขาเดาะลิ้นเบาๆ คิดว่าอย่าเพิ่งเข้าไปขัดจังหวะครอบครัวพวกเขาเลยจะดีกว่า

เห็นหยางซื่อเช็ดน้ำตาไปพลาง กุมมืออู่เม่ยไต่ถามสารทุกข์สุกดิบไปพลาง อู่เม่ยก็คอยพยักหน้าและส่ายหน้าตอบเป็นระยะ

บางครั้งนางยังเหลือบสายตามองมาทางเฉิงชู่ปี้แล้วส่งยิ้มหวานหยดย้อย ขอบตาที่แดงเรื่อกับดวงตากลมโตฉ่ำน้ำคู่นั้น ช่างชวนให้รู้สึกเวทนาเอ็นดูเสียจริง