บทที่ 2227 ชุยลั่วหยางผู้กลัดกลุ้มกังวล

ชุยเซิ่นเหม่อมองเพดานห้องตาค้าง เขานึกไม่ออกจริงๆ ว่าตั้งแต่ฝ่าบาททรงปล่อยให้คดีลอบปลงพระชนม์อ๋องอู๋ยืดเยื้อมาเนิ่นนานโดยไม่ยอมปิดคดี

อีกทั้งพวกคนที่เคยหนุนหลังเขาต่างค่อยๆ ผ่อนแรงลง หรือถึงขั้นส่งสัญญาณบอกเป็นนัย

ชุยเซิ่นก็ตระหนักได้แล้วว่า เส้นทางขุนนางของตนคงเดินมาถึงทางตันแล้วจริงๆ