บทที่ 2247 หมื่นปีนั้นเนิ่นนานเกินไป ขอฝ่าบาทจงช่วงชิงทุกเช้าค่ำ

ขุนนางผู้ทำหน้าที่ฉี่จวีหลางผู้นั้นสะบัดศีรษะอย่างแรง ใบหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บแค้นระคนตื่นตระหนกจนแทบสิ้นสติ

สายตาคู่นั้น สีหน้าแบบนั้น รวมไปถึงนิ้วมือที่ยื่นสั่นระริกออกมา ราวกับกำลังป่าวประกาศอยู่เรื่องเดียว

เกิดมาไม่เคยพบเคยเห็นใครหน้าด้านไร้ยางอายขนาดนี้มาก่อน!