บทที่ 2268 เรื่องพรรค์นี้ คนตระกูลเฉิงกล้าทำได้จริงๆ

หลี่ซื่อหมินมองดูบุตรชายแท้ๆ ของตนที่กำลังบ่นพึมพำไม่หยุดด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วนอยู่นานสองนาน ถึงได้ยกมือขึ้นลูบหน้า

"จะว่าเจ้าพูดผิดก็คงไม่ใช่ แต่ว่านะ เจ้ายังลืมไปอีกเรื่องหนึ่ง"

"โอ้? น้องเขยข้าคนนั้นยังมีข้อเสียอะไรอีกหรือพ่ะย่ะค่ะ?" หลี่เค่อตาเป็นประกายขึ้นมาทันที พลางจ้องมองเสด็จพ่อผู้มีสายตาแหลมคมดั่งพญาเหยี่ยว