บทที่ 227 ในบันทึก ย่อมต้องจดวีรกรรมอันยิ่งใหญ่ของเจ้าไว้แน่

หลี่เค่อพยายามรักษามาดบัณฑิตผู้มีจริยธรรมของตนไว้อย่างสุดความสามารถ เขาแย้มยิ้มอย่างไว้ตัว “เอาเถอะ เรื่องพวกนั้นค่อยว่ากันทีหลัง”

“วันนี้เฉิงผู้นี้มาที่นี่ ก็เพื่อต้องการสั่งทำภาพวาดพิเศษ ไม่ทราบว่าปรมาจารย์ทั้งสามท่านมีใครอยู่ที่นี่บ้างหรือ?”

เถ้าแก่พอได้ยินดังนั้น ดวงตาก็พลันเป็นประกาย สมแล้วที่เป็นคุณชายเฉิงผู้ทุ่มเงินหนักมือรายนี้ ช่างเป็นคนใจป้ำจริงๆ