บทที่ 2275 เป็นแค่นายอำเภอแท้ๆ แต่กลับยุ่งยิ่งกว่าขุนนางเฒ่าอย่างท่านแม่ทัพใหญ่เสียอีก

เมื่อเห็นสีหน้าของสามีดำคล้ำราวกับมีเส้นดำพาดผ่าน หลี่หมิงต๋าก็ส่งยิ้มหวานหยดย้อย แววตาไร้เดียงสาเป็นประกายพริบพราว

"อุ๊ย น้องรู้สึกเย็นขึ้นมานิดหน่อย พี่เม่ยเหนียง รบกวนหยิบผ้าห่มผืนบางมาให้ทีเถอะ จะได้เอามาคลุมขาให้พี่สามด้วย"

ด้านข้าง อู่เม่ยที่สองแก้มแดงระเรื่ออยู่แล้วก็พยายามกลั้นหัวเราะ นางหยิบผ้าห่มผืนบางส่งให้ พลางเอ่ยรับเป็นลูกคู่ด้วยความห่วงใย