บทที่ 2284 วิธีสั่งสอนคนของเจ้าเด็กนี่ ช่างไม่เหมือนใครเสียจริง

ฉีอ๋องหลี่โย่วนั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะยาว สายตาเหม่อลอยจ้องมององครักษ์ไม่กี่คนที่คุกเข่าอยู่เบื้องหน้าด้วยสีหน้าเหมือนจะร้องไห้

พลางฟังพวกเขากล่าวด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้น เล่าถึงเรื่องที่ต้องเผชิญมาตลอดทั้งวัน

เดิมทีพวกเขาตั้งใจจะกลับจวน แต่กลับถูกพวกมือปราบอำเภอลั่วหยางดักหน้าเอาไว้ จากนั้นก็ลากคอพวกองครักษ์จวนฉีอ๋องร่างกำยำเหล่านี้โยนเข้าคุกที่ว่าการอำเภอลั่วหยางไปดื้อๆ