บทที่ 229 ตัวหายนะแห่งตระกูลเฉิง ดันถูกโยนมาอยู่ที่สำนักแพทย์หลวงเสียได้

ผู้ช่วยนายแพทย์หลวงที่เดินตามมาข้างๆ อดไม่ได้ที่จะกระซิบกระซาบ “นายแพทย์ใหญ่ จะปล่อยให้เขาทำตัวเช่นนี้จริงๆ หรือขอรับ?”

“มิเช่นนั้นจะให้ทำอย่างไรได้เล่า?” นายแพทย์ใหญ่จางผายมือสองข้างออกอย่างจนปัญญา เมื่อเห็นสีหน้าไม่สบอารมณ์ของผู้ใต้บังคับบัญชา จึงคิดว่าตนควรจะอธิบายสักคำสองคำ

เหตุที่เฉิงชู่ปี้ได้มารับตำแหน่งในสำนักแพทย์หลวงแห่งนี้ ก็มิใช่เพราะเขาอาศัยวิชาแพทย์อันแปลกพิสดารแหวกแนวของตนหรอกหรือ