บทที่ 2325 โบราณว่าไว้ตีสุนัขยังต้องดูเจ้าของ พวกเจ้ากลับกล้าตบหน้าข้าเฉิงผู้นี้

สวี่จิ้งจงหน้าทะมึน แววตาร้ายกาจกลอกไปมาไม่หยุด ส่วนหลี่อี้ฝู่ก็เม้มปากแน่น ทำท่าเหมือนอยากจะพูดแต่ก็ยังรั้งรอ

เฉิงชู่ปี้ชักเริ่มหงุดหงิด ขืนปล่อยไว้แบบนี้คงไม่ได้เรื่อง ต้องทำลายความเงียบอันน่าอึดอัดนี้เสียก่อน

เขาแสร้งกระแอมไอขึ้นมาหนึ่งที ปรับสายตาให้เปี่ยมด้วยความเมตตา สีหน้าเวทนาอย่างยิ่ง พลางยกนิ้วชี้วนไปที่ขุนนางพิการทั้งสอง