บทที่ 2349 เมื่อเทียบกับไอ้ลูกเวร ลูกชายแท้ๆ กับลูกเขยย่อมสำคัญกว่า

ในฐานะผู้นำกบฏ ย่อมเป็นเสาหลักค้ำจุนจิตใจของกองทัพ ทว่าพอนึกถึงว่าศัตรูที่คิดจะโค่นล้มดันเป็นถึงเสด็จพ่อแท้ๆ ของผู้นำกบฏ พอถูกตวาดใส่เพียงประโยคเดียว

ถึงกับตกใจจนถืออาวุธไม่อยู่ ทำหลุดมือร่วงลงพื้น สภาพน่าสมเพชเช่นนี้จะไปรบกับใครเขาได้อีก?

คงไม่ใช่ว่าสองพ่อลูกเล่นละครตบตาเพื่อกวาดล้างพวกเราที่เป็นพวกนอกคอก ชอบเสี่ยงโชค ไม่ยอมจำนนต่อชะตากรรมหรอกนะ?