บทที่ 2425 ไม่สนว่าพวกเจ้าจะมีหัวนอนปลายเท้ามาจากไหน ลั่วหยางคือถิ่นของข้า

เฉิงชู่ปี้พยักหน้าอย่างพึงพอใจ ก่อนจะหันกลับมาด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

เขาปรายตามองหลิ่วส่วงและรถม้าคันนั้นที่ถูกฝูงชนล้อมไว้จนแน่นขนัด ต่อให้คิดจะหนีในเวลานี้ก็ไม่มีทางหนีพ้น

"ทีนี้ พวกเจ้ายังมีอะไรจะพูดอีกหรือไม่?"