บทที่ 2429 ถึงอย่างไรน้องชายเจ้าก็มีตั้งเยอะ ข้าไม่เห็นจะจำได้สักคน

หลิ่วส่วงยื่นมือออกไป สีหน้าเต็มไปด้วยความสิ้นหวังประหนึ่งคนจมน้ำที่เห็นฟางเส้นสุดท้ายซึ่งหย่อนลงมาถูกดึงกลับไปต่อหน้าต่อตา…

นึกไม่ถึงว่าแม้แต่สหายสนิทของท่านพ่อผู้นี้ เมื่อต้องเผชิญหน้ากับคนตระกูลเฉิงที่ขึ้นชื่อเรื่องความร้ายกาจ ก็ยังทำได้เพียงเผ่นหนีไปอย่างลนลาน

เรื่องนี้ทำให้หลิ่วส่วงยิ่งสิ้นหวัง นึกไม่ถึงเลยว่าตนเองที่เรียกได้ว่าเดินกร่างคับเหอตงได้สบายๆ ครั้นจากบ้านเกิดมายังลั่วหยาง