บทที่ 2442 คุณชายสามเฉิงผู้หมัดเยอะไม่คัน หนี้ท่วมหัวไม่กังวล

อีกด้านหนึ่ง ฮูหยินหวังสกุลหลี่มองดูบุตรชายด้วยสีหน้าโศกเศร้า นางยกมือลูบใบหน้าของบุตรชายที่ละม้ายคล้ายคลึงกับสามีเมื่อครั้งยังหนุ่มอย่างแผ่วเบา

“ต้าหลาง ดูท่าแล้ว ย่าของเจ้าคงไม่ยอมเลิกลาจนกว่าจะบีบคั้นพวกเราสองแม่ลูกจนถึงทางตัน”

“แม่เคยนึกว่า ลั่วหยางกลายเป็นราชธานีของต้าถัง อยู่แทบเบื้องพระยุคลบาทเช่นนี้ นางน่าจะเกรงอกเกรงใจอยู่บ้าง แต่ดูตอนนี้แล้วคงเปล่าประโยชน์ ลั่วหยางแห่งนี้คงอยู่ต่อไปไม่ได้แล้ว… พวกเรากลับปิ้งโจวกันเถอะ”