บทที่ 2452 ยอดขุนพลแห่งยุคอย่างข้าเฉิงผู้นี้ ยังถูกนางซัดฝ่ามือเดียวจนบาดเจ็บถึงเพียงนี้

“พอที ข้าไม่อยากฟังเจ้าแก้ตัว เรามีตา มีหู”

“เราเห็นอยู่ตำตาว่าเขา ลูกเขยที่รักของเรากำลังพูดจากับเจ้าด้วยเหตุผล แต่เจ้ากลับกล้าลงไม้ลงมือกับขุนนางราชสำนักในสถานที่ที่มีขื่อมีแปอย่างที่ว่าการอำเภอลั่วหยางแห่งนี้!”

หลี่ซื่อหมินปั้นหน้าขรึม สุ้มเสียงไม่ดังนัก ทว่าทุกถ้อยคำล้วนเปี่ยมไปด้วยความผิดหวังอย่างยิ่งยวด