บทที่ 2473 คงไม่ใช่ลูกไม้ที่พี่ชู่ปี้ใช้เล่นงานพวกใต้เท้าข่งให้สะอิดสะเอียนหรอกนะ

อวี๋จื้อหนิงส่ายหน้าไม่หยุดด้วยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ ต่อให้ปัญญาชนผู้เรียบร้อยอย่างเขาจะมีความสัมพันธ์อันดีกับเจ้าสามเฉิงนั่นอยู่บ้าง ด้วยเคยเป็นขุนนางประจำตำหนักบูรพา ทำงานรับใช้ใต้เบื้องพระยุคลบาทองค์รัชทายาทมาด้วยกัน

แต่เจ้าเด็กนั่น วันๆ เอาแต่ตุกติกเล่ห์เหลี่ยมจัด ไม่แกล้งโง่ก็ทำตัวกร่างอันธพาล หรือไม่ก็ชอบลากคนอื่นลงหลุมเวลาทำเรื่องแผลงๆ พอนึกถึงช่วงเวลาที่ต้องร่วมงานกับเฉิงชู่ปี้ อวี๋จื้อหนิงรู้สึกว่าตนไม่ได้กำลังคบหากับเพื่อนร่วมงาน แต่เหมือนอยู่ร่วมกับตัวป่วนมากกว่า ไม่รู้เลยว่าวันไหนจะต้องตกใจ หรือต้องเจอกับเรื่องชวนหัวหมุนอะไรบ้าง

แม้เจ้าสามเฉิงนั่นจะเคยช่วยชีวิตตนไว้ แต่หากจะให้เป็นฝ่ายเขียนบทความลงหนังสือพิมพ์เพื่อยกยอปอปั้นเฉิงชู่ปี้ อ๋องอู๋หลี่เค่อ และพวกพ้องกลุ่มนั้นล่ะก็ อวี๋จื้อหนิงยอมนอนแกล้งป่วยเป็นหมาตายอยู่บ้านเสียดีกว่า ให้ตายก็ไม่ยอมขยับพู่กันขนจื่อหาวในห้องหนังสือของตนแน่