บทที่ 2510 ชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งยืนมองภาพนี้อย่างเงียบงัน…

แต่พอนึกขึ้นได้ว่าพี่ชู่ปี้ก็เป็นคนแบบนี้ ช่างเถอะๆ ตำหนิเล็กๆ น้อยๆ ก็มองข้ามไปเสีย จับเอาใจความสำคัญก็พอ

ทั้งสองกระซิบกระซาบกันอยู่ราวหนึ่งก้านธูป จึงค่อยเดินทอดน่องกลับมารวมกลุ่มกับทุกคน

เห็นว่าเวลาจวนจะพลบค่ำ หลี่เฉิงเฉียนแหงนมองท้องฟ้า พลันนึกถึงลูกขึ้นมา ใช่แล้ว ลูกชาย