บทที่ 253 กวีชมเบญจมาศเผยใจ ท่วงทำนององอาจฮึกเหิม สะกดทั้งลานประชันจนลุกเป็นไฟ!

คำว่า "ประหาร" เพียงคำเดียว แผ่ไอสังหารทะลวงฟ้าจนผู้คนทั่วทั้งตำหนักสั่นสะท้าน ชวนให้ใจเต้นระรัว

หลี่ซื่อหมินซึ่งเดิมเอนกายพิงพนักตั่งอย่างเกียจคร้านด้วยสีหน้าอ่อนโยนสง่างาม พลันรู้สึกขนหัวลุกชัน เขายืดกายตรงด้วยสีหน้าจริงจัง "รอจนถึงยามสารทเดือนเก้าวันที่แปด" เรียบง่ายธรรมดาคล้ายเป็นเรื่องปกติทั่วไป ทว่าวรรคถัดมาที่พรั่งพรูออกมากลับราวกับเสียงอสนีบาตฟาดเปรี้ยงกลางวันแสกๆ

ซ้ำยังมีกลิ่นอายแห่งความทรนงองอาจและไอสังหารอันดุเดือดของศึกสงคราม ทุกคนต่างสีหน้าแปรเปลี่ยนไปในทันที ไม่ว่าจะเป็นเหล่าสหายร่วมก๊วนหรือผู้อาวุโสฝ่ายแม่ทัพที่เพิ่งแสดงความเสียดายออกมาก่อนหน้านี้ รวมถึงเหล่าผู้ตรวจการ ขุนนางฝ่ายบุ๋นที่เคยดูแคลน หรือแม้แต่ผู้อาวุโสอย่างฟางเสวียนหลิงและหลี่จิ้ง ต่างก็สีหน้าแปรเปลี่ยนและลุกขึ้นนั่งตัวตรงด้วยความจริงจัง