บทที่ 2551 ให้พวกมันมาป่วนต้าถัง มิสู้เอาไปป่วนเกาโกวหลีดีกว่า

หลี่เค่อมองท่านแม่ทัพใหญ่เฉิงที่คิ้วหนาเข้มกำลังถลึงตาใส่ตน สลับกับหันไปมองพี่สามเฉิงที่คว้าแขนเขาไว้พลางฉีกยิ้มกวนประสาท ยิ่งไปกว่านั้น เขายังเห็นจ้าวคุน คนสนิทของเสด็จพ่อ ส่งสายตาก่อนจะจากไปราวกับจะบอกว่า ‘องค์ชาย ท่านดูแลตัวเองเถอะนะพ่ะย่ะค่ะ’ แล้วก็ชิ่งหนีไปดื้อๆ…

หลี่เค่อมองดูเหล่าองครักษ์คนสนิทของเสด็จพ่อทิ้งตนไว้แล้วสะบัดก้นเดินจากไปอย่างเลือดเย็น ชั่วพริบตานั้นขอบตาก็ร้อนผ่าวขึ้นมา… แม่งเอ๊ย กะจะมาดูเรื่องตลกของพี่สามเฉิง ไหงกลายเป็นเอาตัวเองมาติดกับเสียได้

กระทั่งองค์ชายอ๋องอู๋ล้มพับไปอย่างน่าเวทนากลางงานเลี้ยงตระกูลเฉิง เฉิงชู่ปี้จึงได้แสดงความมีน้ำใจด้วยการเดินไปส่งหลี่เค่อออกจากจวนหลูกั๋วกงด้วยตัวเอง ในที่สุดก็ได้ระบายความแค้นออกมาเสียที