บทที่ 2559 ต่อให้ต้องเป็นเสมียนไปตลอดชีวิต ข้าก็ไม่มีวันยอมก้มหัวให้เด็ดขาด

หวังหย่งหรี่ตาทั้งสองข้าง เอนกายนอนเอกเขนกอย่างสบายอารมณ์อยู่ในรถม้า ปล่อยให้เหล่าสาวใช้หน้าตาแฉล้มแช่มช้อยคอยนวดเฟ้นให้

ตอนที่ขว้างถ้วยชาใบนั้น หวังหย่งโมโหโทโสขึ้นมาจริงๆ ปัญญาชนจากตระกูลยากไร้เพียงคนเดียว อาศัยอยู่แดนเถื่อนอันห่างไกล สร้างความชอบมาได้แค่จิ๊บจ๊อยเท่านั้น

ตนอุตส่าห์เมตตามองเห็นค่า กล้าดียังไงถึงปฏิเสธการชักชวนของตนอย่างไร้เยื่อใย หึหึ…