บทที่ 2584 สู้อีถู่จวีซื่อไม่ได้เลยจริงๆ เชยไปหน่อย แต่ก็ยังดูเป็นการเป็นงาน

ฉินฉยงกวาดสายตามองคนสนิทที่ยืนยิ้มซื่ออยู่ตรงหน้า หลายปีมานี้ อีกฝ่ายต้องตรากตรำเดินทางไปทั่วแดนไกล

บัดนี้ได้กลับมายังต้าถังเสียที แต่ใครจะไปนึกว่าเจ้าเด็กนี่จะกลายมาเป็นตัวเอกในนิยายเรื่องเยี่ยมที่เจ้าเด็กเฉิงสามแต่งขึ้นมา

เรื่องนี้ทำเอาแม่ทัพใหญ่ฉินถึงกับอดอิจฉาไม่ได้ ข้ากรำศึกสงครามมาชั่วชีวิต จนป่านนี้ยังไม่เคยมีใครเขียนประวัติให้เลยสักเรื่อง