บทที่ 2645 ชื่อเสียงด้านความเมตตากตัญญูของท่านพี่เลื่องลือไปทั่วหล้า หากคิดจะก้าวไปข้างหน้าอีกขั้นจริงๆ

พระชายาหวังขมวดคิ้วเรียวงาม เดินนวยนาดมานั่งลงข้างกายหลี่จื้อ ยื่นมือนุ่มนิ่มไปกุมมือเอ้อร์หลางของตนเอาไว้

"เอ้อร์หลาง น้องคิดว่าที่ท่านปู่กับท่านลุงพูดมานั้นไม่ผิดเลย นี่อาจเป็นโอกาสทองเพียงครั้งเดียวในชีวิตของท่านพี่แล้ว…"

"ชายารัก ข้ารู้ว่าพวกท่านปู่ของเจ้าหวังดี แต่ปัญหาก็คือ เสด็จพ่อจะล้มป่วยจนไม่ลุกขึ้นมาจริงๆ น่ะหรือ"